AGARIMOS DE UTOPÍA

Camiñaba vacilante polo medio do outono,   
sinuoso e nostálxico, asolando as crebadas.
Pola mañá,durmiría febril, nun leito seco.
Xenreira que non vencería,
quedando a néboa cada vez máis espesa.

Sempre agarimado á utopía
arrolada polas historias da noite,
sentíame predestinado a ser ceibador
das longas tardes do próximo inverno.

Alisteime ás ordes do fulgor dos ventos,
medrando no querer daqueles principios
prendedores no corazón pechado.

A cidade convulsiona coas lendas,
cheas as máns de pantasmas e misterios
envoltos en se mesmos,
cegando os ollos,
agochando as tebras do inferno.

Sempre agarimado á utopía,
sempre....enchendo o espíritu do tempo.